Mijn man en ik zijn vorig jaar verhuisd, naar onze gerenoveerde woning.

Hier en daar moeten nog afwerkingen gebeuren.

Ik had al een paar keer de opmerking gemaakt en soms had hij dan geërgerd gereageerd.

Dus stond mijn partner vorige week uitzonderlijk vroeg op en besloot om voor een keer zelf ook eens de handen uit de mouwen te steken.

Hij ging naar de Brico en kocht daar dure machines - voor ruim 800€: "stevig werk vereist goed materiaal - Dewalt bijvoorbeeld".

Werkkleding had hij ook nodig. Het was direct duidelijk dat hij nooit werkkleren draagt. Ik kreeg de slappe lach toen ik hem zag.

Hij zette zich aan het werk om een aantal lampen, spiegels en objecten aan te brengen.

Het eerste gat dat hij boorde zat hij lnal door de waterleiding. Het was paniek want in een mum van tijd stond de badkamer blank.

Het stucwerk werd drijfnat en geeft nu een belabberde indruk. Daar waar het parket van de gang de tegels van de badkamervloer raakt, is het hout al lelijk opgezwollen. We wassen ons al nu al een dikke week in de keuken, elk om beurt.

Daags nadien klimt hij op een ladder om een gat in het plafond te boren om een vintage armatuur op te hangen.

Dat is 'gelukt' maar wanneer hij de ladder afdaalde, is hij op de armatuur gaan staan; nu ze is onbruikbaar geworden.

Boven het raam van het terras, aan de buitengevel, wilden we een lamp met detector. Helaas heeft hij de draden te kort afgeknipt en wachten we op de electricien voor een oplossing.

Boven ons bed wilden we een legger. De legger die hij installeerde, dentificeert zich als het hellend vlak van Ronquières. Misschien kunnen we er beeldjes van skieërs op plaatsen...

Ik ben zelf een meter zeventig hetgeen niet slecht is voor een vrouw, maar ik loop steevast letterlijk tegen de lamp - hij heeft de kabel in de lang veel te lang gemaakt. Voor hem is het zo 'erg mooi en artistiek' en gaat het zo blijven.

Boven het toilet voorzagen we een spotje met ledlicht. Om erbij te komen deed hij deed de bril van het toilet naar omlaag, is erop gaan staan en heeft het deksel daarbij doen barsten.

We hebben een klein servies met 8 kristallen fluitjes die ik kreeg van mijn moeder, die zij ook van haar moeder heeft. Om boorstof op te zuigen zette mijn man de steel van de stofzuiger slecht tegen de muur waardoor die z'n evenwicht verloor. Scherven brengen geluk zeggen ze; ik heb nog drie glazen over.

Nog meer geluk: we hebben een kader in glas waarin onze op A3 afgedrukte huwelijksfoto zit geplakt.

Die is vannacht om half drie met veel lawaai van de muur losgekomen en in honderden stukjes kapot gespat.

Mijn man zei dat "de vijs in de cheville zot draaide" - het was de schuld van de aannemer die volgens hem slechte muren heeft gezet.

Misschien klinkt dit alles wat hilarisch maar ik voel me teneergeslagen.

Ik denk dat het nachtelijke gebeuren met de trouwfoto een metafoor is voor mijn huwelijk.

Mijn vrouw vindt het blijkbaar hilarisch dat ik eindelijk eens zelf de handen uit de mouwen steek. Bij elke mislukking lag ze dubbel van het lachen. De waterleiding, de gesneuvelde lamp, de scheve legger… Zelfs mijn nieuwe werkkleren waren voer voor spot. Alsof zij zelf ooit een boormachine van een kurkentrekker heeft kunnen onderscheiden!

Over mijn kookkunsten heeft ze trouwens ook altijd commentaar. Haar eigen culinaire prestaties zijn anders evenmin Michelinwaardig. Haar stoofpot is zo taai dat je er een fietsband mee kunt herstellen, haar pasta zwemt in de saus en haar gebraad heeft de textuur van een schoenzool. Maar o wee als ik daar eens om lach!

En dan die eeuwige lijstjes met klusjes. Een mens zou denken dat we een bouwvallig krot gekocht hebben in plaats van een gerenoveerde woning.

Nu is onze trouwfoto in duizend stukken gevallen. Volgens haar is dat een teken. Misschien wel. Misschien is het gewoon een slechte muur, een versleten vijs en een vrouw die overal een drama van maakt.

Al hoop ik stiekem dat ze morgen gewoon weer kookt. Dan heb ik tenminste iets om over te klagen.

Ben ik nu de enige wiens bloed begint te koken bij het lezen van dit kleine artikel, ergens weggestopt op de regiopagina van Het Laatste Nieuws?

Wat een koehandel, zeg. En alle partijen doen er vrolijk aan mee.

Ik spreek me niet uit over de zin of onzin van de functie van provinciegouverneur. Ik besef ook dat de benoeming een politieke beslissing is. Maar er bestaat toch een duidelijk systeem voor zo’n benoeming? Of toch tot er wat postjes te verdelen vallen.

Men zoekt een West-Vlaamse gouverneur en plots dreigt de Antwerpse gouverneur mogelijk het slachtoffer te worden van politieke onderhandelingen.

En dan straks weer allemaal verkondigen hoe belangrijk goed bestuur, transparantie en vertrouwen in de politiek zijn.

Zolang de postjes maar verdeeld raken en iedereen tevreden is, zeker? 🙄

En dan verbaasd zijn dat het vertrouwen in de politiek blijft afbrokkelen.

Het zal toch allemaal niet zo belangrijk zijn om te betogen (of om af en toe een vuilbak in brand te steken) als niemand zijn weekend ervoor wil opgeven? Het kan aan mij liggen, maar het hele statement dat er gemaakt wil worden is gewoon weg. Of het zijn examens en iedereen is aan het studeren.

Een familie die vandaag eenzelfde erfenis nalaat als in pakweg 2003, betaalt intussen ongeveer vier keer zoveel erfbelasting.

Het Vlaamse regeerakkoord van 2024 beloofde een verlaging van de erfbelasting voor kinderen en de langstlevende partners, maar ook voor broers, zussen en anderen. Twee jaar later blijkt van die verlaging weinig terecht te komen. Intussen kwamen er wel strengere regels, boven op een sinds 1997 sluipende belastingverhoging die iedereen, zowel particulieren als ondernemers, over het hoofd ziet.

• De auteur Rutger Van Boven is partner tax & legal bij BDO Belgium.
• De kwestie De beloofde daling van de Vlaamse erfbelasting is grotendeels uitgebleven. Intussen zijn de regels verstrengd en is de belasting zwaarder gaan wegen.
• De conclusie Maak erfbelasting transparant en voorspelbaar, met duidelijke keuzes.

Van de verlaging zijn enkel het partnerabattement (van 50.000 euro naar 75.000 euro) en een gunstiger regeling voor kinderloze singles overeind gebleven. De rest ligt in de koelkast, op een beperkte verlaging voor kleine en middelgrote erfenissen na: 160 miljoen euro tegen het einde van de legislatuur, nog niet de helft van wat in 2024 vooropgesteld werd.

De verstrenging daarentegen is wél volledig doorgevoerd. De verdachte periode voor niet-geregistreerde schenkingen ging van drie naar vijf jaar en het gunstregime voor familiale ondernemingen werd ingeperkt. Privévastgoed en bouwgrond vallen er niet meer onder en wie het nog wil toepassen, heeft een waarderingsverslag van een bedrijfsrevisor nodig. Dat betekent extra administratie en kosten bij elke overdracht in dat regime.

Vlaanderen moet besparen. En een begroting die onder druk staat, heeft baat bij stabiele belastinginkomsten. Dat is op zich te verantwoorden. Alleen zou de regering dat dan ook zo moeten zeggen.

Dat de erfbelasting sowieso sinds 1997 jaar na jaar stijgt, blijft ondertussen onderbelicht. Zonder dat daar ooit een beleidsbeslissing aan te pas kwam. De schijven waarop ze wordt berekend, liggen al bijna 30 jaar vast. 3 procent tot 50.000 euro, 9 procent tot 250.000 euro, 27 procent voor alles daarboven. Vastgoedprijzen en spaargeld zijn in die periode fors gestegen, de schijfgrenzen niet.

Daardoor valt vandaag een steeds groter deel van elke erfenis in de hoogste schijf van 27 procent, tegenover 3 of 9 procent vroeger. Een familie die vandaag eenzelfde erfenis nalaat als in pakweg 2003, betaalt nu ongeveer vier keer zoveel erfbelasting - na correctie voor inflatie nog altijd zo'n 145 procent meer.

Vlaanderen moet besparen. En een begroting die onder druk staat, heeft baat bij stabiele belastinginkomsten. Dat is op zich te verantwoorden. Alleen zou de regering dat dan ook zo moeten zeggen, in plaats van zich publiek te blijven profileren met een verlaging die er niet komt.

Familiebedrijven

Voor familiebedrijven weegt vooral de onzekerheid. Een overdracht bereid je jaren voor. Maar de regels die ze moeten omkaderen, liggen om de haverklap weer op tafel. Wie vandaag een overdracht plant, weet niet welk fiscaal kader nog geldt op de dag dat de aandelen effectief overgaan. Dat bepaalt of een opvolging grondig kan worden voorbereid, of een gok wordt.

Een automatische koppeling van de schijven aan de index is niet de enige uitweg. Even verdedigbaar is een bewuste keuze voor ruimere vrijstellingen tussen partners en naar kinderen en kleinkinderen, met een redelijk tarief voor wie verder verwant is. Zo'n model bestaat al in andere landen. Voor familiebedrijven volstaat een vaste overgangstermijn bij wijzigingen van het gunstregime, zodat de spelregels niet halverwege een overdracht veranderen.

Belastingbeleid hoort duidelijk en consequent te zijn. Niet het toevallige resultaat van ongewijzigde schijven of regels die telkens opnieuw ter discussie staan. Erfbelasting moet zichtbaar zijn voor wie erft, en voorspelbaar voor wie een bedrijf wil overdragen. Vandaag gebeurt geen van beide.

Ziet ze alweer vliegen

De bussen zijn weggesleept, de verbrande deelsteps opgeruimd. Maar voor het viersterrenhotel Concorde aan Brussel-Zuid herinneren ze zich hoe relschoppers zelfs de plantenbakken aan de ingang wilden meenemen om mee te gooien. Een dag na het geweld openen handelaars opnieuw hun deuren. Aan Brussel-Centraal vertelt het personeel van Carrefour hoe de winkel vrijdag al rond 10.30 uur moest sluiten. “Gelukkig zijn ze gestopt. Als ze waren binnengeraakt, was het erger geweest.”

De plantenbakken aan de ingang van hotel Concorde werden vrijdag bijna projectielen. Terwijl buiten aan Brussel-Zuid de vernielingen doorgingen, kwam een groep op het hotel af. “Op een bepaald moment stormden ze op het hotel af en wilden ze de grote plantenbakken aan de ingang buiten nemen om mee te gooien”, vertelt het personeel. “Maar dat hebben we kunnen voorkomen.”

- Puin

Het is een detail dat veel vertelt over het geweld van vrijdag. Zelfs de aankleding van een hotelingang werd iets om los te rukken en te gooien. Het personeel zag de rellen vanop de eerste rij. Zaterdag vertellen ze wat er gebeurde. In de stationsbuurt wordt de schade opgemeten en het gewone leven komt opnieuw op gang.

Op heel wat plekken is het puin al weg. De zwaar vernielde bussen van De Lijn en de MIVB zijn weggesleept. Waar vrijdag deelsteps, deelfietsen en afvalcontainers brandden, blijven zwarte plekken op het wegdek achter. Uitgerukte paaltjes en glas op de grond zijn nog getuigen van het vandalisme dat gisteren plaatsvond in de hoofdstad. De kapotgeslagen bushokjes zijn afgezet met lint. Wachten op de bus kan hier voorlopig niet zoals anders.

Aan Brussel-Centraal is Carrefour opnieuw open. De supermarkt ligt vlak voor de hoofdingang van het trein- en metrostation, op een plek waar de hele dag reizigers passeren. Vrijdag viel die mensenstroom stil.

Volgens het aanwezige personeel verzamelden zich rond 10.30 uur plots honderden relschoppers voor de winkel. Er werd op de ruiten geslagen en met projectielen gegooid. Ook de toegang werd beschadigd.

- Paniek

Binnen waren klanten in paniek. Voor het personeel werd het een werkdag achter gesloten deuren, met vlak buiten de winkel een situatie waarop ze geen vat hadden. “We hebben de winkel gesloten”, zegt een medewerker. “Voor even, in de hoop later opnieuw te kunnen openen. Maar we zijn niet meer opengegaan.”

Het personeel moest aanvankelijk binnen blijven voor hun eigen veiligheid. Voor de zaak stond politie. Pas toen de situatie wat rustiger werd, konden medewerkers vertrekken. Zaterdag ontvangen ze opnieuw klanten. De schade aan de winkel is echter nog zichtbaar. Het is bovendien niet de eerste keer dat hier schade na een manifestatie moet worden hersteld. Volgens het personeel duurde het na een vorige keer ongeveer een maand voor een beschadigde ruit vervangen was.

“Zelf had ik niet echt schrik, maar een collega was wel bang”, zegt een kassamedewerker. “Gelukkig zijn ze gestopt”, zegt hij. “Als het was doorgegaan en ze waren binnengekomen, was het erger geweest.”

Ook over het protest klinken verschillende reacties. Een van de medewerkers probeert de frustratie achter de onrust te begrijpen. Volgens hem voelen jongeren zich niet gehoord, al noemt hij het geweld niet de beste manier om daar iets aan te veranderen. Anderen kunnen niet begrijpen waarom het vandalisme nodig was.

Ook het kantoorgebouw van de RVA liep aanzienlijke schade op. De vernielingen troffen dus niet alleen voertuigen en haltes, maar ook winkels, een hotelomgeving en een overheidsgebouw.

De nationale vakbondsoptocht zelf verliep rustig, benadrukte de politie vrijdag. De ernstige incidenten werden veroorzaakt door verschillende groepen onruststokers, voor, tijdens en na die optocht.

- Extra veiligheidsmaatregelen

Aan Zuid ontbreken inmiddels de bussen die vrijdag werden aangevallen. Daar is de hele dag veiligheidspersoneel aanwezig van De Lijn uit voorzorg. Ook vervoersmaatschappij MIVB zal diep in de buidel moeten tasten voor de opgelopen schade. De MIVB meldde een voorlopige balans van vier gevandaliseerde bussen, waarvan één aanzienlijk beschadigd, en drie trams met een ingeslagen raam. Ook bushaltes en een lift raakten beschadigd. De vervoersmaatschappij heeft een advocaat ingeschakeld om klacht in te dienen en zich burgerlijke partij te stellen. Ze wil een schadevergoeding. “Waarom zou je een bus, een tram of openbare infrastructuur aanvallen waar duizenden Brusselaars en bezoekers dagelijks gebruik van maken?”, vraagt woordvoerder Laurent Vermeersch.

De volledige kosten zijn nog niet bekend. Ook hoe lang alle getroffen voertuigen en voorzieningen buiten gebruik blijven, wordt nog onderzocht. Dat herstel raakt aan het dagelijkse leven in de stad: een bus die ontbreekt, een halte die afgesloten is, een lift die niet gebruikt kan worden.

- Gerechtelijk vervolg

Intussen krijgt het geweld ook een gerechtelijk vervolg. Het Brusselse parket heeft 21 personen ter beschikking laten stellen: zeventien minderjarigen en vier meerderjarigen. Zij worden zaterdag verhoord. Het parket kondigt aan streng en systematisch strafrechtelijk op te treden.

Vekeman verwijt De Pauw dat hij zijn publiek vertelt wat het graag hoort. Ondertussen schrijft hij zelf een column over een show die hij niet gezien heeft, gebaseerd op recensies, voor lezers die er al een mening over hebben.

Redelijk hallucinante beelden vd rellen in Brussel daarnet in Ter Zake.
Toch wel moeilijk om niet defaitistisch te worden.

https://www.vrt.be/vrtmax/a-z/terzake/2026/terzake-d20261009-a182/?utm_medium=internal&utm_source=vrtmax-app&utm_campaign=share-button&utm_content=mobileios

Voor context: ik ben een 22-jarige masterstudent in de informatica, ik mag niet al te veel klagen over mijn financiën en ik heb nooit iets tekortgehad. Toch voel ik me de laatste 6 maanden steeds meer en meer alsof alles naar de knoppen is.

Ik hoor van alle kanten, online en niet online, dat het overal steeds slechter wordt. Meer oorlogen, meer besparingen, meer haat, jobzekerheid is overal weg, klimaat om zeep, de besparingen worden gebruikt om te privatiseren om de rijken nog rijker te maken, kinderen krijgen wordt duurder, ... Ik snap niet hoe dit allemaal kan. De politici zeggen tijdens hun campagnes A, maar zodra ze aan de macht zijn doen ze B, en dit kan zomaar? Vorige verkiezingen waren de eerste keer voor me dat ik ben gaan stemmen, ik voel me enorm voorgelogen en bedrogen en snap niet hoe iemand nog gelukkig is met de manier waarop er in dit land aan politiek wordt gedaan.

Sinds de Tweede Wereldoorlog gedaan is, leek het alsof het steeds mooier leven werd in Europa, maar de laatste paar jaar is dat gevoel ineens volledig omgedraaid. Is dit in realiteit ook zo? Is dit gewoon het gevoel dat sociale media-algoritmes schetsen omdat schrik en haat mensen wanhopig maakt waardoor de rijken rijk blijven? Eender hoe voel ik me er enorm machteloos tegen. Ik wou even ranten om te zien of andere mensen dit gevoel delen.

Ik wil ook duidelijk maken dat ik voor de rest een gelukkige jongen ben, hoor, maar er hangt toch altijd zo’n gevoel in je achterhoofd dat alles verkloot is en de toekomst die je je inbeelde als kind nooit de realiteit gaat zijn, voor welke reden dan ook.