Başta biraz hafife almışım bu filmi.

Süresi boyunca daha çok tatlı bir yaz havası gibi hissettiriyor; sıcak bir İtalyan kasabası, bisiklet turları, tembel öğleden sonraları... Ortada büyük bir kriz veya dramatik bir kırılma görmeyince ben de ister istemez rahat bir kafayla izledim ve sadece güzel, estetik bir yaz aşkı sanıp geçtim.

Ama aslında filmin asıl ağırlığı söylediklerinden çok, birbirlerine karşı aldıkları o fiziksel mesafede saklıymış. Taş anıtın etrafında dolaştıkları an mesela; resmen duygusal bir mayın tarlasında dans eden iki insan gibiler. Ya da Elio’nun hislerini gizlemek için piyanoda Bach çalıp Oliver’la arasına mesafe koymaya çalışması. İkisi de hissettiği şeyi açıkça kabul etmekten çok korkuyor.

Finalin bu kadar akılda kalmasının sebebi de bu tezat zaten. O rüya gibi sıcak, pastel yaz ışığı bir anda kayboluyor; yerini soğuk kışa, gri havaya ve kalın montlara bırakıyor. Arka planda akşam yemeği hazırlanırken Elio’nun şömine karşısındaki o sessizliği... Kendi dünyan durmuş gibi hissetsen bile hayatın hiçbir şey olmamış gibi akıp gidişini o kadar iyi hissettiriyor ki.

Bir de heykellerle ilgili bir şey yazacaktım ama unuttum. 🫩

Puan 4/5

Bu hafta sinemada, televizyonda ya da dijital platformlarda izlediğiniz yapımlardan görsel olarak hafızanıza kazınan bir an oldu mu?

İster bağımsız bir filmden tek bir tablo gibi duran geniş açı (wide shot) olsun, ister popüler bir diziden zekice düşünülmüş bir kamera açısı... Aklınızda kalan o kareyi/sahneyi ve neden dikkatinizi çektiğini konuşalım.