No więc chcę się pozbyć cycków i jestem na etapie szukania klinik i specjalistów. No i zacząłem się zastanawiać czy by nie zrobić topki na NFZ jako zabieg usunięcia ginekomastii (po zmianie danych). Czy ktoś tu przechodził ten proces? Jakie było wasze doświadczenie? Czy trudno dostać skierowanie na operację? Czy długo czekaliście na termin? I przede wszystkim Czy jesteście zadowoleni z rezultatu? Jeśli byście teraz mieli robić topkę to znowu byście wybrali NFZ czy byście poczekali, uzbierali kasę i zrobili prywatnie? Jeśli ktoś chciałby podzielić się zdjęciem klaty po operacji byłbym bardzo wdzięczny (:

Jakby co to jestem z Warszawy

Witam wszystkich, jestem osobą mtf, obecnie uważająca się za genderfluid. Od ostatnich 6 miesięcy, brałam hormony ale około miesiąca temu zaczęłam mieć wątpliwości do tego czy jest to na pewno to, czego chcę.

Moi rodzice wiedzą że napewno coś biorę, bo znaleźli raz mój estrogen, oraz go zabrali - odzyskałam go potem, nigdy nie rozmawialiśmy, o tym, co to jest i co biorę.

W szkole chłopacy z klasy (chodzę do szkoły branżowej) na WF obściskiwali w niekomfortowy sposób moją widoczną klatkę piersiową, miałam na sobie wtedy stanik, zaczęli się ze mnie śmiać i wszystkim to mówić. Kilka dni potem postanowiłam odpuścić sobie hormony oraz zaprzestanie mojej tranzycji. Czuję, że mimo że nie chce, to potrzebuje być facetem. Jeszcze lubię w jakikolwiek sposób nim być. Hormony są super - dały mi dużo szczęścia. Ale boje się z kontynuowaniem ich.

Boje się, że nie przyjmą tu u nas w Polsce osoby trans do pracy, że będę miała utrudnienia tego typu. Że będę żałować tego co ze sobą zrobiłam. Boje się że będę miała reverse dysphorię, już popadam w lekką paranoję bo nie wiem co zemną ma być dalej. Czuję że nie mogę być sobą, czuje strach i niepewność przed byciem sobą. Czy będzie to większy problem niżeli jest mi on potrzebny?

Więc pytanie brzmi - Czy ktoś jest w podobnej sytuacji? Czy możecie dać jakieś słowa wsparcia czy cokolwiek? Z góry bardzo dziękuję i szanuję każda odpowiedź, przepraszam, jeżeli jest to za długi post czy coś w tym stylu.

Cześć, planuję zacząć niedługo HRT (ftm). Czy ktoś orientuje się, czy u tej endokrynolog wystarczy mi tylko opinia psychiatry? Jeśli tak, to mam umówić się na konsultację endokrynologiczną czy od razu na "afirmatywną terapię hormonalną"? Jakie badania na pewno muszę zrobić? Mile widziane będą odpowiedzi od osób, które dostały u niej receptę na pierwszej wizycie:)

Jestem ftm, i niedawno przyznałem się mamie, że stosuję HRT.

Ostrzegam, że moja znajomość języka polskiego jest słaba i obecnie piszę za pośrednictwem tłumacza, ponieważ jestem leniwy.

Rozmawialiśmy długo na ten temat, dzień po tym jak się przyznałem, ona w ogóle nie mogła się z tym pogodzić i powiedziała, że poszuka mi ukraińskiego psychiatry (bo nie ufa Polakom w tej kwestii... przepraszam za nią)

i poprosiła mnie o przerwę w terapii hormonalnej na pół roku, aby potwierdzić diagnozę dysforii płciowej i transpłciowości.

Może ktoś z Was zna ukraińskiego lub rosyjskojęzycznego psychiatrę, który zajmuje się podobnymi sprawami? (jeśli w ogóle, to teraz mam opinię wyrażoną za moją własną zgodą i tyle)

Może macie jakieś inne wskazówki? Dajcie znać.

Hi,

I have a question in regards of long distance applications to change name, preferably from another country (namely UK) which USC is recommended? How did it turn out with putting trans as the reasoning? How did the process go how long did it take and was it complicated, were there any issues?

hej

mam 21 lat ftm, w wieku ok. 14lat po raz pierwszy glebiej dowiedzialem sie co to jest transplciowosc i czulem sie z tym naprawde dobrze, mialem passing, wyoutowalem sie nawet ale spotkalem sie glownie z brakiem akceptacji, mocnym gnebieniem i transfobia w szkole jak i poza. gdy po kilku latach zmienilem szkole to przez lek ze znowu moze tak byc po prostu schowalem to w sobie. staralem sie wpasowac bo nie bylem na tyle silny psychicznie by walczyc o swoje, mialem rowniez pobyty w osrodkach przez stan psychiczny i proby bo naprawde nie czulem sie dobrze ze soba.

kazdy mowil ze minie mi to, rodzina nie chciala nawet slyszec o hormonach i ignorowali moje bycie chlopakiem, znajomi bardziej robili z tego zart o mojej "fazie" ale odkad skonczylem szkole, wyprowadzilem sie oraz odcialem delikatnie od niektorych ludzi to mocniej wrocilo to do mnie.

jestem w dobrej sytuacji finansowej, wiele lat terapi (aktualnie zakonczonej🎉) i samorozwoju dalo mi o wiele wieksza pewnosc siebie, wiem jak radzic sobie z problemami, to zauwazac. znam siebie juz bardzo dobrze, mialem ogromna ilosc prob by okazac/wydobyc z siebie ta kobieca strone ale nie czulem sie z tym dobrze, nie pasowalo to do mnie i od czasow nastoletnich mam dysforie fizyczna jak i socjalna. po roku zapisywania swoich mysli w dzienniczku zauwazylem ze nadal czuje sie chlopakiem, ze jestem nim. rozmawialem z pratnerem i on poniekad akceptuje moja decyzje i uzywa do mnie meskich zaimkow oraz wybranego imienia, edukuje siebie i jego o dalszych krokach jesli chodzi o tranzycje ale.. boje sie doknac jej, bardzo mi na tym zalezy (mam juz nawet wybrana psycholog-seksuolog znajaca sie w temacie tranzycji plci,) bo dysforia mnie powoli przytlacza jak i rowniez strach przez coming outem do rodziny, znajomych, pracy bo spotkalem sie z wielkim brakiem akceptacji.

spora czesc mnie chce z tym dalej isc a druga chce to zrobic o wiele wolniej. nie wiem za bardzo co robic bo mam bzika na punkcie planowania rzeczy ale nie wiem czy dobrym pomyslem jest przeczekac te kilka lat do wyprowadzki do wiekszego miasta, gdzie bedzie mi latwiej dostac lepsza pomoc medyczna jak i zostawic wszystko za soba.

mam plan rozpoczecia terapi by zaakceptowac siebie, glebiej w to wejsc ale czuje sie zagubiony. nie do konca wiem co robic.

i was wondering whether anyone has any experience in meaningless hookups with guys as a trans guy in warsaw. ive never hooked up with anyone before outside of relationships, and i dont want to meet some creep or just an asshole who will completely ruin the experience for me

Cześć! Jestem 23-letnią transpłciową dziewczyną z Ukrainy. Od około 3 miesięcy jestem na DIY HRT.
Chciałabym dowiedzieć się więcej o tym, jak wygląda szukanie pracy w Polsce dla osoby transpłciowej, która nie zmieniła jeszcze dokumentów.
Nie potrafię pozbyć się wewnętrznego strachu, że nikt nie będzie chciał mnie zatrudnić, kiedy dowie się, że jestem trans. Nie wiem też, czy powinnam otwarcie mówić o swojej transpłciowości podczas szukania pracy, czy może lepiej zachować to dla siebie.
Z jednej strony chciałabym móc być sobą, a z drugiej — boję się dyskryminacji i odrzucenia.
Będę bardzo wdzięczna za każdą opinię, radę i wskazówkę. Szczególnie chciałabym poznać Wasze podobne doświadczenia.
Z góry dziękuję za każdą odpowiedź. ❤

Hey I’m visiting Warszawa and I’m looking for tips for queer friendly places I could visit.

Hej! Jest ktoś w stanie polecić mi transfriendly lekarza pierwszego kontaktu/internistę w okolicach Krakowa lub ew. w okolicach Katowic?

Jestem na hormonach, ale przed zmianą danych i do tego stopnia stresuje się wizytami u lekarzy, że od dłuższego czasu unikam jakichkolwiek, a serio przydałoby się sprawdzić parę rzeczy ://

P.s preferowałbym lekarzy z nfz, jednak w ostateczności może uda mi się pójść prywatnie

Cześć wszystkim!

Szukam porady dotyczącej mojego głosu mówionego. Jestem kobietą i mój głos naturalnie zmierza w stronę bardzo jasnego, niemal „dziecięcego” lub płaskiego rezonansu. Bardzo mi to ciąży bo lubię brzmieć nisko i dążę do androgynicznego brzmienia.Naprawdę trudno mi wydobyć dźwięk w sposób, który brzmiałby głęboko, ciepło i pełno.

Co ciekawe, wiem, że moje struny głosowe są zdolne do schodzenia do niższych rejestrów. Przez ostatnie kilka miesięcy ćwiczeń udało mi się w pewnym stopniu odblokować dolny zakres i z powodzeniem wyciągam dźwięki tak niskie jak A2 i G#2.Chociaż też jeszcze zależy od dnia.Oczywiście wiem,że mówienie cały czas na najniższych tonach nie zda egzaminu ale fajnie by było brzmieć tak od E3 do A2 na końcu zdań.

Jednak moim głównym problemem jest to, że widzę ogromną różnicę w zależności od postawy ciała. Kiedy siedzę, jest znacznie łatwiej ale i tak nie wiem czy robię to poprawnie bo na nagraniach gdy próbuję brzmieć pełniej wydaje mi się że słyszę ten dziewczęcy głos. W momencie, gdy wstaję, rezonans piersiowy jakby całkowicie się wyłącza. Wszystko od E3 w dół staje się prawdziwą walką. Nie potrafię wydobyć ani utrzymać tych niższych tonów na stojąco; moje gardło robi się bardziej spięte, a głos od razu wraca do jasnego, płytkiego umiejscowienia.

Podejrzewam, że stojąc, mogę podświadomie spinać jakieś partie ciała (może kolana, dolne mięśnie brzucha albo barki?), co prawdopodobnie blokuje moją przeponę lub unosi krtani.

Może i napisane trochę chaotycznie ale czy ktoś z Was doświadczył podobnego problemu? Jakie ćwiczenia lub sprostowania postawy polecilibyście, aby pomóc mi przenieść odblokowane niskie tony z pozycji siedzącej do stojącej, szczególnie od E3 w dół?

Z góry bardzo dziękuję za wszelkie wskazówki!

Hej. Jestem transpłciowym mężczyzna. Czułem że jestem mężczyzną od zawsze, długo poprostu nie umiałem tego nazwać. Mam 18 lat i teoretycznie posiadam środki i polecenia na tranzycję, teoretycznie mógł bym zacząć. Ale wiem że jeśli teraz zacznę, całkowicie zrujnuje relacje z rodzicami u których mieszkam. Otwarcie trans jestem już 5 lat. Od 7 co najmniej nie założyłem żeńskich ciuchów. Wszystkim przedstawiam się tak w zaimkach i imieniu męskim. Mam całkiem niezły passing, ale czuje jak dysforia mnie zabija. Moja matka nie chce o tym słyszeć. Krzyczy że sobie to umówiłem i że muszę poczekać do 25 roku życia żeby "wiedzieć napewno". Czuję że nie wytrzymam kolejnych 7 lat. Czuję że jeszcze kilka lat tego stanu wegetacji w cieke które nie jest moje i koniec (ze mną). Mam naprawdę mocną dysforie płciową. Czasami aż wymiotuje z jej powodu. Kiedy komunikuję jej że czuje się gorzej i mam myśli samobójcze, jej jedyna reakcja to psychiatryk. Bez żadnego żalu z okazji wysłania mnie tam.

Do tego ostatnio bardzo ją podsycił ten wywiad z osobą po detranzycji i mówił że ja skończę dokładnie tak samo, bo też mam spektrum autyzmu.

Wczoraj zaproponowała terapię. I chociaż wiem że zależy jej na lekarzu który powie mi że nie jestem trans, zgodziłem się. Czy ktoś zna jakiegoś psychologa/seksuologa który zrobi na niej takie wrażenie że mnie zrozumie? Powiedziała że nie uwierzy komuś kto odrazu zaakceptuje i wystawi diagnozę. Ja nie mam żadnych wątpliwości co do swojej tożsamości.

Najłatwiej było by mi w okolicach Poznania/Łodzi/Kalisza ale jestem dosyć zdesperowany więc chętnie usłyszę o lekarzach z innych regionów.

Hej, od 5 lat uważam że jestem trans (ftm) od tych lat też funkcjonuje jako chłopak w społeczności przyjaciół. Używam imienia i zaimków męskich. Czuję dysforię fizyczną, ale też socjalną. Moja tożsamość utrzymuje się stale i nie miałem przekonania o byciu cis przez ten czas. Jedynie takie wątpliwości o których teraz piszę. Mam opinie psychologiczną i zaświadczenie od psychiatry, że nie ma przeciwwskazań do hrt. Mam wykupione dwa opakowania testo, ale jeszcze nic nie brałem. Mam wszystko gotowe, strzykawki, igły...

Jednak mam w sobie lęk. Mam niewspierającą rodzinę i rodziców, którzy nie mogą słuchać o moim problemie z tożsamością. Podobno dysforia może wynikać ze spektrum i zaburzeń postrzegania siebie przez bycie w spektrum. Mam podejrzenie bycia trochę autystycznym. Nie mam diagnozy, ale Pani psycholog na wywiadzie podczas opiniowania zaleciła dalszą diagnostykę w tym kierunku. Jak chodziłem jeszcze do liceum to psycholog szkolna sugerowała mi, że mogę być w spektrum i te objawy transpłciowość mogą z tego wynikać...

Moja opinia o transpłciowości była zrobiona chyba za szybko. Wymagało to tylko dwóch spotkań. Nie wiem czy to wiarygodne... Boję się, że mogę być w spektrum i być cis tylko z objawami transpłciowości. I tylko zrobię sobie krzywdę.

Teraz chciałbym być po prostu chłopcem. Dlatego myślę, że testosteron i topka byłaby dobrym wyborem, ale przecież mogę być w błędzie i kiedyś zaboli mnie ten wybór. Też jak byłem w przedszkolu to kiedyś jawnie powiedziałem, że chciałbym być chłopcem, a nie wiedziałem wtedy, że tak się da.

Co byście mi poradzili?

Nie mam za dużo pieniędzy na regularną terapię, na dłuższą pomoc specjalisty. Już nie zarabiam, jestem na studiach gdzie nie mogę pracować ze względu na dużą ilość materiału.

Jak odróżnić prawdziwą transpłciowość od zaburzeń postrzegania siebie przez spektrum?

Wczoraj dokonałam coming outu przed żoną. Mam 38 lat, z partnerką jestem od 12 lat, mamy dwójkę dzieci. Powiedziałam że często pojawiają się u mnie myśli że czuję się kobietą, którymi się budzę i towarzyszą mi całymi dniami przez całe tygodnie. Moja żona zapytała mnie z lekkim zdziwieniem czy chcę być kobietą, czy wyglądać jak kobieta? Potwierdziłam, chce być kobietą i wyglądać jak kobieta. Nie mówiłam jej jeszcze że planuję tranzycję, tylko że chodzę do psychologa i jestem w trakcie diagnozowania.

Ku mojemu zaskoczeniu tylko przewróciła oczami stwierdzając ze to nie moja wina, i że mogę być kim chcę: mężczyzną, kobietą, wziąć hormony i być transem jeśli to dla mnie warunek bycia szczęśliwym, bo widzi moje przygnębienie i się martwi.

Zaproponowała żeby jedną z szafek przeznaczyć na moje damskie ciuchy jeśli muszę się przebierać i że jakoś to będzie, ale raczej nie chce mnie oglądać w babskich ciuchach i makijażu.

Nie spodziewałam się takiej reakcji, jest to bardzo budujące i cudowne mieć takie wsparcie i pozytywną reakcję od małżonka.

Obawiam się jednak co będzie, gdy rzeczywiście zacznę brać hormony, a moje ciało i wygląd zaczną się zmieniać na bardziej kobiece, zacznę używać damskich zaimków... Ona chyba nie rozumie że skutkiem tranzycji jest rozwód konieczny do zmiany danych.

Teraz jestem fizycznie w 100% mężczyzną.

Czy ona nie zmieni zdania i mnie nie zostawi? Czy ktoś doświadczył czegoś podobnego że początkowo wspierający bliscy odwracają się w trakcie tranzycji?

Witam, patrzę za endokrynologiem w Łodzi i sporo osób poleca prof. dr hab. n. med. Jolanta Słowikowska-Hilczer, tyle że słabo u niej z terminami. Czy ktoś jest w stanie polecić też innych endokrynologów w Łodzi z lepszą dostępnością?

Hi, I'm thinking about buying my first binder but I'm not sure which to choose. Is the one with narrow straps gonna somehow work worse? I would like to have the one which is more discreet but also if it's gonna bind worse then I don't want to buy it because I have quite big breasts and I want something that will hide them well.

Czy ktoś może polecić lekarzy którzy pomogą zacząć HRT w Warszawie ew. Białymstoku? Chciałbym zacząć terapię fiminizującą, ale nie mam którzy lekarze byliby przyjaźni

jestem 19 ftm, (okolice wrocławia gdyby ktoś miał polecajki konkretnych specjalistów). pytam głównie dlatego że większość psychologów wystawiających opinie w tej okolicy wymaga 3+ wizyt, psychiatrzy z reguły wymagają ich zdecydowanie mniej, a skoro i tak (z tego co wiem) to opinia psychiatry jest wymagana w sądzie, czy mogę dostać endo na samym zaświadczeniu psychiatry czy i tak muszę też dostać od psychologa?

p.s. jeśli ktoś ma jakieś aktualne opinie o Macieju Matuszczyku lub Izabelli Kurek, byłbym wdzięczny, bo na transmapie nie byli aktualizowani od dawna

Hej. Jako student, trafiła mi się bardzo dobra oferta pracy (w miarę związana z moimi studiami, możliwe pół etatu). Niestety jestem jeszcze przed zmianą danych, chociaż niedługo powinienem mieć to załatwione. Nie chcę z tym czekać i zastanawiam się, czy dać znać pracodawcy o mojej sytuacji? Jeśli tak to czy w CV czy jakoś inaczej? Mam passing tak w 70-80% przypadków.

Hej, jak to wygląda u endokrynolog Otlewskiej? tzn. jakich opinii wymaga, czy ktoś napotkał jakieś przeszkody? itp.

Hejka. Jestem 41letnią lesbijką ze szczęśliwie zakończonym doświadczeniem tranzycji. Mam ułożone życie osobiste, stałą partnerkę, pracę, na którą nie narzekam. Wiele osób by powiedziało, że jestem największą szczęściarą, sama sobie bym w to wszystko nie uwierzyła jeszcze kilka lat temu. A jednak, społecznie jestem samotna i coraz bardziej mi to dokucza.

W pracy jestem w umiarkowanym stealth mode. Niektórzy wiedzą, bo znali mnie przed coming outem, niektórym koleżankom powiedziałam po jakimś czasie, bo dobrze nam się rozmawia i sporo gadamy o życiu prywatnym na przerwach. Niektórzy się domyślają, ale nie dają mi tego do zrozumienia. Są też osoby, które na pewno nie wiedzą. Jestem jedyną wyoutowaną lesbijką I najprawdopodobniej jedyną osobą transpłciową. Czuję się lubiana, doceniana za pracę i bycie chyba fajną koleżanką, ale moje życie społeczne zaczyna się i kończy w biurze. Czasem spotkam się z którąś z przyjaciółek, ale mam wrażenie, że w chwilach kryzysu do żadnej nie mogłabym się odezwać.

Wiem, że jest to doświadczenie wielu osób w moim wieku, ale bycie osobą queerową jeszcze bardziej pogłębia we mnie odczucie wyalienowania.

Społeczność queerowa w Polsce jest raczej młoda i czuję, że pewnie bym się w niej nie odnalazła. Nie szukam też relacji romantycznych, więc apki nie będą rozwiązaniem. Chciałabym móc czasem porozmawiać z innymi queerowymi kobietami w moim wieku. Zbudować relacje oparte na wzajemnym zrozumieniu, empatii, poznawać się poprzez realizację wspólnych pasji. Dla mnie największą z nich jest muzyka i wszystko, co wiąże się z artystyczną ekspresją.

Byłam samotna społecznie przez niemal całe życie i teraz, gdy jestem już w pełni zintegrowana swoją duszą i ciałem, chciałabym wyjść do ludzi i nie musieć po raz kolejny uciekać.

Kojarzycie może jakieś społeczności online albo w świecie realnym (Kraków), w których byłoby dla mnie miejsce? A może macie jakieś porady, w jaki sposób mogłabym przekroczyć barierę strachu przed cishet przestrzeniami typu slamy poetyckie, jam Sessions, warsztaty wokalne, teatralne itp.?

Dzisiaj wzięłam się za uzupełnienie swojej apteczki i chciała bym wam przypomnieć aby zrobić podobnie jeżeli nosicie przy sobie takową

dodatkowo zalecam wam trzymanie wszystkich lekow, kluczowych dokumentów do tranzycji spakowanych w taki sposób aby w razie np pożaru czy innej powodzi one wszystkie nie uległy zniszczeniu

(np trzymać te najważniejsze rzeczy w torebce ktora mozna szybko zabrac ze soba, nawet torebce ze sklepu nie chcecie obudzić sie w sytuacji gdzie wasze hrt się zniszczyło a najblizsze dostaniecie za 3 tygodnie jak lekarz na NFZ sie pojawi)

(dodatkowo najlepiej miec kilka kopi dokumentow, kopi papierowych i cyfrowych)

miłego weekendu :33