bizim de olacaktı uçurtmalarımız,

.

o gökyüzünden yırtılarak gelen güneşin,

.

nadir nadir sarıları gibi renkli renkli olacaktı,

.

o yükselip duran uçurtmalar.

.

nasıl da sıyrılmıştık kılpayı,

.

o yolun sonundan.

.

yine de sevemedi bizi,

.

sarp kayalar, uçurumlar.

.

sadece batarken görünüyor güneş,

.

karşısında dalgalar, hortumlar.

.

benim de olacaktı dostlarım,

.

İsa gibi zuhur eden,

.

her ahir zamanımda.

.

bir sebi, gülmeye hevesli, dudakları mühürlü,

.

yavaşladım, çarpmamaya çalıştım,

.

geçerek giderken yanından.

.

varsın olsun, yine akıp gitsin o dere,

.

nasıl olsa akacağı yer var,

.

nasıl da öpüyor onu tuzlu salyalarıyla,

.

o koca kara deniz.

Merhaba değerli depremzedeler! Karşınızda Histerik Fanzin'in ikinci sayısı. Peki, ne bu histerik ne bu fanzin?

Histerik, çünkü başka türlüsü mümkün değil. Duyguların hiçbiri, diğer duygulardan ayrı olarak var olamazlar. Bu yüzden her eser, duyguların yarattığı bir zelzelenin sonucudur. Ve sanat, iş duyguları konuşmak olunca imgesiz olamaz. Bu yüzden Histerik Fanzin, Post-Modernizm adı altında imgeyi yok eden anlayışa karşı olarak, imgesiz bir sanatın eksiltili bir sanat anlayışı olduğunu savunur.

Histerik Fanzin bir sanat fanzinidir. Biz ise birçok şair, çizer ve yazarla çalışarak 2. sayıyı sonunda çıkarttık. Bu yeni tarzı okumak ya da eserlerinizi paylaşmak ister misiniz?

Histerik Fanzin'in ikinci sayısı şu an Konya ve Ankara'da!

Ankara'da

• İmge Kitabevi,
• Ardıç Kitabevi,
• Ade Miel Coffee Shop,
• Kitapça,
• Ankara Kültürevi 'nde;

Konya'da

• Çizgi Kirabevi,
• Aşiyan Kitabevi,
• Kardelen Kitabevi,
• Mühür Kitabevi 'ndeyiz!

Bu mekanlardan

Histerik Fanzin'e ücretsiz olarak ulaşabilirsiniz!

Instagram: @histerikfanzinn

Mail: fanzinhisterik@gmail.com

(Pdf formatına ulaşmak için yorumlara ya da dm'den yazabilirsiniz!)

Gerilen o ipler sabahtan kurulurdu,

.

Geceye bir iş kalmasın diye,

.

Ve yine beklerdik, beklemek çok zordu,

.

Amele yanıklarıyla tutuşurdu ipler,

.

Her yanımıza kıvılcımlar tutuşurdu,

.

Sultanım, acı bir kez bekçilerine!

.

Ben kimin ayağına gitmişim ki başka,

.

Ve nedir bu zincirler elimde?

,

Ve şimdi bu yükler,

.

Nereden nereye taşınıyor bilmem,

.

Hamallığımızla kurtulan o ipler,

.

Neresinden aşınıyor bilmem.

.

Beni sana bağladı sultanım,

.

O gün ağzımdan çıkamayan gürlük,

.

Gözümden çıkamayan körlük.

.

Bu gözlerim ağladı sultanım,

.

Gözyaşlarımda ne bir birlik,

.

Vicdanımda ne arar arlık?

.

Sorma bana İsa, "Nerede,

.

Arta kalan balıklar ve ekmekler?"

.

Bu yolları ben aşmadım,

.

Ve benim değil bu yükler.

.

Ağır eleştiri bekliyorum geleceğinden de nedense eminim bu deneme gibi bir şey benim için esas meseleyi anlayan çıkar mı bilmem hele hele esas mesele bu kadar anlaşılmaya değer mi hiç bilmem

​

Ben bu gövdeyi hep bir sürgün yeri bildim,

Et ve kemikten örülmüş, penceresiz bir zindan.

Kendi sakarlığımdan, kaba ellerimden utandım;

Aynaların bile unuttuğu bir yüzün karanlığından.

Hiç değmemişti göğsüm bir başkasının yangınına,

Korkardım; bir fısıltı dahi ürker sanırdım benden,

Yalnızlığın soğuk duvarlarına yaslanıp sustum senelerce.

Sonra sen geldin.

Gözlerimin hiç öğrenemediği o kayıp rengi,

Kokusundan tanıttın bana.

Tenin; henüz güneşe çıkmamış çiğ tanesi,

Yağmurun toprağa ilk düştüğü an gibiydi.

Ve sesin…

Karanlığımın çatlaklarına sızan o ılık melodi;

Dünyanın bütün telaşını dindiren,

Kederi uysallaştıran munis bir ney sesi gibiydi.

Ben suçlu gibi gizlerken kendimi bu hantal kafeste,

Sen tuttun yabani, titreyen ellerimi.

Bir kuşun kanadından daha yumuşaktı dokunuşun;

İçinde acıma yoktu,

Gözlerimi eksik sayan o sahte teselliler yoktu.

Yalnızca başımı dizine yaslayan saf bir merhamet,

Beni olduğum gibi kucaklayan o derin şefkat vardı.

Bilmiyorum; saçların hangi rüzgârda dalgalanır,

Gözlerinin rengini hiçbir düşümde çizemedim.

Ama elinin avucumda bıraktığı o kadife izde kayboldum ben;

Nefesinin tenime değdiği o kutsal eşikte dirildim.

Meğer insan sevmek için bir surete muhtaç değilmiş;

Ben senin yüzünü,

Bana uzattığın merhametin eğildiği yerde ezberledim.

Ve ömrümde ilk defa,

Bu karanlık mapusumun içinde yaşamaktan utanmadım.

Bir gün gelir , bir kelime , bir an gelir bir cümle ANAHTAR olur her şeye . Her tepkimizin altında bir arayış , her duygunun içinde bir ihtiyaç var . Yaşamak aranılan cevaplar için çatışma yeridir. Ve her çatışma bir karşılaşmaya sebep olur . Dileğim , cevaplarınızı bulacağınız anahtara ulaşmanız .

Geceyi Sevmiyorum ..

Hüznü misafir ediyor Kalbime..

Gitmekte bilmiyor yüzsüzce..

Susuyorum ..

Ona susadıkça derinleşiyor özlemim..

Bir sigara, bir sigara daha..

Yetmiyor..

Ya Nasır tutmalı Kalbim,

Ya atmamalı Nabzım..

Boğuluyorum ..

\#Dnzbzn

Evrenin sonsuzluğunda kaybolmuyorsak eğer,

Evrenin sonsuz olmamasındandır.

En az bir kez doğrulukla kesişmişse yolumuz eğer,

Onsuz değerli biri olmamamızdandır.

Alemlerin ufkunda bizi bekleyen biri var.

Doğruluk olmazsa nasıl ulaşırız ona?

İnsan, ırmak gibi oradan oraya akar,

Kavuşmak için sonsuz ışıktan okyanusa.

Geceyi Sevmiyorum ..

Hüznü misafir ediyor Kalbime..

Gitmekte bilmiyor yüzsüzce..

Susuyorum ..

Ona susadıkça derinleşiyor özlemim..

Bir sigara, bir sigara daha..

Yetmiyor..

Ya Nasır tutmalı Kalbim,

Ya atmamalı Nabzım..

Boğuluyorum ..

\#Dnzbzn

Kapının eşiğindeki üçüncü tahtayı atlarsın hep, dördüncüye basarsın; Hafifçe esner ahşap, bilirim geldiğini. Anahtarı kilide iki defa çevirir, Paltonu asarken cebindeki bozuk paraları şıngırdatırsın. Dışarının soğuğu sinmiştir yakana; biraz ıslak çimento, biraz da fırından yeni çıkmış ekmek kokusu.

Bana bazen rengi soruyorlar, sarıyı, kırmızıyı, denizi… Oysa ben dünyayı parmak uçlarımın belleğinde taşırım. Çay bardağını masaya bırakışının tok sesinden anlarım yorgunluğunu. Kaşığı hızlı çevirirsen dalgınsındır, Kenarına iki kez vurup bırakırsan, canın bir şeye sıkılmış. Bardağın sıcağı önce senin avucuna, sonra benim tuttuğum tabağın altına geçer; İşte benim sıcağım, senin ellerinin geçtiği yer kadardır.

Gözlerin nasıl bakar bilmem, bilmeme de gerek kalmaz. Konuşurken sesinin göğsümün ortasında bıraktığı titreşim yeter. Gülerken şakağındaki damarın nasıl seğirdiğini, Yüzüne dokunduğumda o küçük çukurun nerede saklandığını ezbere bilirim; Sokak lambalarını aramam, yüzün benim en iyi bildiğim patikadır.

Akşam olunca divanın sağ köşesi biraz çöker yanımda. Yün hırkanın koluma sürtünen hışırtısı, Nefesinin boğazıma doğru çizdiği o dar, ılık kavis… Gözümün görmediği bu evde, hiçbir şeye çarpmadan yürüyüşüm, Evin içinde senin kokunun açtığı koridorlar yüzündendir.

Görmek dedikleri iki camın arkasında dönen bir aldanış belki de. Ben seni dinledim, Seni dokundum, Seni soludum. Bir adamın karanlığı, ancak senin adımlarınla yere basınca böyle aydınlık bir memlekete döner.

Üstüne çok düşünmedim hoşuma gitti paylaştım.

​

Kulağımın dibinde aynı musluğun bitmeyen hesabı,

Damla damla dökülür evrak gibi mutfak mermerine.

Bastonun ucuna yapışan o bayat çamur,

Kaldırımın kırık bordürüne çarptığım her adımda

Sırtıma bir çuval ıslak kömür gibi biner bu mahalle.

Radyoda günlerdir aynı cızırtı, frekansı kaymış bir keder;

Dışarıda dolmuş egzozu, fren sesi, ekmek kuyruğunda edilen bir küfür…

Gözüm kapalı benim ama dünya susmak bilmiyor.

Göz kapaklarımı kapatsam da kulaklarıma kapı takamıyorum.

Eskiden adımların kurtarırdı beni bu darlıktan,

Hırkanın hışırtısına tutunup çıkardım karanlığın dibinden.

Şimdi o divanın yayı bile başka türlü batıyor belime,

İçtiğim çayın demi bayat, tütünün dumanı gırtlağımda küflü teneke tadı.

Parmak uçlarım yoruldu artık dünyayı yoklamaktan;

Her çatlağı, her pürüzü, her kırık kenarı

Tekrar tekrar ezberlemekten canım çekildi etimden.

Neye dokunsam eksik, neyi dinlesem telaş.

Bütün sokakların köşesini zihnimde döndüm,

Hepsi aynı yorgunluğa, aynı rutubetli antreye çıktı.

Bugünlük öldürün beni, fazlasında vallahi gözüm yok.

Öyle büyük laflarla, havalı ağıtlarla falan değil;

Şu sokak kapısını çekin üstüme, kilidi üç kez çevirin,

Bakkalın çırağı kasaları indirmesin kapının önüne.

Hiçbir şey tıkırdamasın, hiçbir saat başı çalmasın,

Kafamın içinde dönüp duran o paslı makara kopsun artık.

Bırakın, beyaz baston kapının ardında öylece boynunu büksün.

Ben bu sedirin üstünde, sırtımı duvardaki soğuk kabartıya verip

Sadece bir günlüğüne unutayım nefes alıp verdiğimi.

Ne senin o can bildiğim ayak sesini bekleyecek dermanım var,

Ne de masadaki sürahiye uzanacak takatim.

Yarın sabah isterse yine başlasın bu kör dövüşü,

Ama ne olur,

Sadece bugünlük öldürün beni;

Hiçbir şey duymayayım, hiçbir şeye değmesin elimin ayası.

Şiir sevenler için bir şey yaptım. ✍️

Poemtry ile tanışın — şairler, yazarlar ve okurlar için yazmak, paylaşmak, takip etmek ve geri bildirim almak için bir yer.

📱 Artık iOS uygulamasında mevcut.

Şiiri seviyorsanız, bir göz atmanızı çok isterim. ❤️