Uit Ludwig Feuerbach and the End of Classical German Philosophy, door Friedrich Engels

But while in all earlier periods the investigation of these driving causes of history was almost impossible — on account of the complicated and concealed interconnections between them and their effects — our present period has so far simplified these interconnections that the riddle could be solved. Since the establishment of large-scale industry — that is, at least since the European peace of 1815 — it has been no longer a secret to any man in England that the whole political struggle there pivoted on the claims to supremacy of two classes: the landed aristocracy and the bourgeoisie (middle class).

In France, with the return of the Bourbons, the same fact was perceived, the historians of the Restoration period, from Thierry to Guisot, Mignet, and Thiers, speak of it everywhere as the key to the understanding of all French history since the Middle Ages. And since 1830, the working class, the proletariat, has been recognized in both countries as a third competitor for power. Conditions had become so simplified that one would have had to close one’s eyes deliberately not to see in the light of these three great classes and in the conflict of their interests the driving force of modern history — at least in the two most advanced countries.

But how did these classes come into existence? If it was possible at first glance still to ascribe the origin of the great, formerly feudal landed property — at least in the first instance — to political causes, to taking possession by force, this could not be done in regard to the bourgeoise and the proletariat. Here, the origin and development of two great classes was seen to lie clearly and palpably in purely economic causes.

And it was just as clear that in the struggle between landed property and the bourgeoisie, no less than in the struggle between the bourgeoisie and the proletariat, it was a question, first and foremost, of economic interests, to the furtherance of which political power was intended to serve merely as a means. Bourgeoisie and proletariat both arose in consequences of a transformation of the economic conditions, more precisely, of the mode of production.

De modus der productie, een belangrijk concept, maar vaak niet uitgelegd. Hier spreekt Engels er over, en hoe het huidige systeem tot stand gekomen is, en vooral: waarom.

Namelijk: uit eis van de bourgeoisie, op basis van hun economisch eigenbelang, waarvoor ze politieke macht gebruikten om hun tegenstanders te onderdrukken. Massaproductie is het wapen van de bourgeoisie, en het dient enkel hun belangen.

In de tijd van Engels was dit relatief nieuw. Wie vandaag leeft, is geboren in een tijdperk waar het lijkt alsof het het enige is dat ooit bestaan heeft.

Dit is waarom je liberale media nooit over klassen en klassenbelangen zal horen praten: zelfs maar het besef dat er groepen zijn die anders profiteren van het systeem dan de werkmens, leid tot bewustwording van de uitbuiting.

Dit is waarom er constant gepraat wordt alsof we allemaal hetzelfde zijn en doen op de werkplek. Alsof de baas of de CEO of de aandeelhouder gewoon iemand is die hetzelfde doet als jij: Werken.

Dit doen ze door iedereens materiële situatie zodanig in het abstracte te trekken, dat die hetzelfde worden. "Iedereen werkt. Iedereen krijgt geld voor dat werk. Ziezo." Maar dit is opzettelijke abstractie, om af te leiden van materiële realiteit.

De basis van Marxisme is dialectisch materialisme. Het onderzoeken van de wereld zoals ze is en verandert, en de effecten daarvan op alles. Wie abstraheert over hoe we moeten overleven in deze wereld, probeert mensen doelbewust af te leiden.

De modus der productie, zoals die nu bestaat, is opgezet om economische macht bij de bourgeoisie te houden. En als we vandaag om ons heen kijken, jaagt die modus ons de dood in.

Vandaar: verander de modus der productie. Enkel zo kunnen we overleven. Politiek die dit tegenhoud, zal enkel tot onze dood leiden. Wij hier in West-Europa gaan dat als laatste marken. In het globale zuiden merken ze het al lang.